سرمایش پکیج یونیت عینا مشابه سرمایش چیلر و هواساز است. قسمت چیلر تراکمی آن که بر پایه سیکل تبرید تراکمی کار می کند از اجزایی مانند کمپرسور ، مبدل حرارتی کندانسور ، شیر انبساط ، مبدل حرارتی اواپراتور و لوله کشی مبرد تشکیل شده است. اواپراتور (کویل حاوی مبرد) درون قسمت هواساز دستگاه پکیج یونیت جاسازی شده و مبرد در حال تبخیری که در آن جریان دارد، گرمای هوای ورودی دمیده شده توسط فن را گرفته و آن را خنک می کند و هوای خنک در طی حالت سرمایش وارد محیط داخل ساختمان می شود.
اگر بخواهیم به طور ساده تر ساختار این دستگاه را در حالت سرمایش توضیح دهیم ، مطابق شکل زیر ابتدا هوای گرم محیط در اثر مکش فن ، وارد دستگاه شده و بعد از عبور از فیلترها به سطح کویل مبرد یا همان DX برخورد می کند. مفهوم DX این است که داخل کویل ، مبردی مثل گاز R22 یا R134a و … جریان دارد (به جای آب سرد) و این مبرد داخل لوله های کویل است که گرمای هوا را جذب کرده و هوا را خنک می کند. در ضمن در همین حین به دلیل تقطیر بخار آب یا همان رطوبت موجود در هوا در سطح کویل ، رطوبت هوا نیز کم می شود. سپس هوای خنک و کم رطوبت از یک دریچه به سمت ساختمان هدایت می شود. مبرد نیز دائما با گردش بین کمپرسور ، کندانسور ، یک شیر منبسط کننده و کویل DX ، گرما را از هوا گرفته و در قسمت کندانسور به محیط بیرون (هوای آزاد اتمسفر) منتقل می کند.
نکته این دستگاه اینجاست که مبردی مثل گاز R134a مستقیما گرمای هوا را می گیرد. در حالی که در سیستم چیلر و هواساز ، ابتدا مبرد در یک مبدل حرارتی به نام اواپراتور ، آب را سرد می کرد و بعد این آب سرد بود که به کویل هواساز فرستاده می شد و آب سرد جاری در لوله های کویل ، گرمای هوای اطراف کویل را به خود جذب می کرد. وقتی یک سیال مثل آب واسطه انتقال حرارت باشد ، قطعا درصدی از انرژی در حین این تبدیل ، اتلاف می شود. برای حذف این اتلاف ، مبرد مستقیما گرمای هوا را در دستگاه پکیج یونیت می گیرد تا راندمان سیستم افزایش یافته و سیستم با مصرف انرژی کمتری کار می کند